Ин рӯзҳо номи Яман боз бо садои баландтар аз ҳамеша дар расонаҳо шунида мешавад; кишваре, ки солҳо тасвираш бо ҷанг, муҳосира ва харобӣ гӯш хӯрда буд, ҳоло дар нуқтае истодааст, ки таҳаввулоти низомии он на танҳо расонаҳои минтақа, балки таҳлилгарон ва корбарони саросари ҷаҳонро ба вокуниш водор кардааст. Пешравии нерӯҳои Ансоруллоҳ дар соҳили ғарбии Яман ва расидан ба минтақаҳои стратегӣ дар ҳудуди Бобулмандаб ин минтақаро бори дигар ба яке аз муҳимтарин канони таҳаввулоти низомӣ табдил додааст. Гузоришҳои нашршуда аз назорати Муха, Зубаб ва ҷазираи Миюн ва густариши ҳузури нерӯҳои яманӣ дар атрофи Бобулмандаб ҳикоят дорад; таҳаввулоте, ки бо сабаби аҳамияти ин обрӯҳ барои тиҷорат ва энергияи ҷаҳон, фаротар аз марзҳои Яман бозтоб ёфтааст.
Аммо он чи ин рӯзҳо дар бораи яманиҳо таваҷҷуҳро ба худ ҷалб кардааст, танҳо мавқеи ҷуғрофии Бобулмандаб ё шумораи минтақаҳои ишғолшуда нест; моҷаро ба тасвире бармегардад, ки аз «ҷанговарии яманиҳо» шакл гирифтааст. Мардумоне, ки солҳо дар муҳосира ва зери бомбаборон буданд, ҳоло дар ривояти расонаҳо ва шабакаҳои иҷтимоӣ аз мавқеи танҳо дифоӣ берун шуда ва ба нерӯе табдил ёфтаанд, ки дигарон маҷбуранд тавони онро дар ҳисобҳои худ ворид кунанд.
Дар чунин шароит, таъбири «Фатҳулфутуҳи яманиҳо» дар фазои маҷозӣ даст ба даст мегардад; таъбире, ки шояд бештар аз он ки унвони расмии низомӣ бошад, бозтоби ҳайрати бахше аз афкори умумӣ аз суръат ва андозаи таҳаввулоти ахир аст.
Дар миёни ин ҳодисаҳо, як ҷумла аз роҳбари шаҳиди инқилоб бори дигар дар фазои расонаӣ бознашр шуд; ҷумлае, ки солҳо пеш дар бораи хариди силоҳи Арабистони Саудӣ баён шуда буд: «Ман аз таҷҳизот ва имконоте, ки Ғарб дар ихтиёри Арабистони Саудӣ қарор медиҳад, нигарон нестам, зеро инҳо, иншоаллоҳ, ба дасти муҷоҳидони ислом хоҳанд афтод.»
Your Comment